Hallo Zuidema, waar ben je nu helemaal mee bezig?

Het is alweer enige tijd geleden dat we een blog hebben geschreven. Maar jullie moeten maar denken, geen nieuws is goed nieuws! Want dat is in ons geval ook zo. Sinds onze vakantie in Australië zijn Kim en ik weer volle bak aan het werk hier in Mondulkiri.

Waar wij 3 jaar geleden dachten dat ons VSO-avontuur relaxed, rustig en op het gemakje zou zijn. (Ik kan me nog goed herinneren dat iemand van VSO tijdens de in-take vroeg: "Kunnen jullie goed niets doen?"Hoe ga je om met stilte en verveling?" enz. Waarop ik antwoorde: "Meneer, niets doen is toevallig mijn favoriete hobby, en ik zoek al jaren naar een baan waarbij ik van mijn hobby mijn beroep kan maken!")

Tegenwoordig werken Kim en ik ook tijdens weekenden, reis ik af en aan naar Phnom Penh voor vergaderingen, trainingen en workshops enz. enz.

Kortom: Druk, druk, druk maar ook leuk, leuk, leuk! In deze blog zal ik proberen uit te leggen waar deze Zuidema nu helemaal mee bezig is:

Afgelopen tijd hebben we heel hard gewerkt aan de ontwikkeling van een handleiding voor alle schooldirecteuren in de provincie. De handleiding leert de directeuren hoe ze het beste schoolgegevens kunnen verzamelen en aan kunnen leveren aan het provinciaal departement.
We zijn nu trainingen voor alle districten aan het voorbereiden en hopen op deze manier de de informatiestroom te verbeteren.
Tweede stap zal zijn om de gegevens te analyseren en te gebruiken om onderwijs in de provincie beter te plannen.

Dat klinkt ingewikkeld, maar eigenlijk zijn simpele oplossingen vaak het beste. Wanneer we bijvoorbeeld veel uitval van leerlingen in groep 3, 4 en 5 zien en tegelijkertijd zien dat er veel twee-talige kinderen in dat gebied wonen, kunnen we kijken of we meer docenten met een twee-talige achtergrond kunnen inzetten, of als de doorstroom naar het secundair onderwijs laag is in sommige districten kunnen we kijken hoe we 'scholarships' beter kunnen inzetten of (waar nodig) een nieuwe secondary school kunnen bouwen.

Naast het werk op het planningsdepartement ben ik ook nog veel bezig met het organiseren en begeleiden van de ESWG. Tijdens onze vakantie heeft dit overleg van plaatselijke onderwijs NGOs al een paar keer zelfstandig plaatsgevonden en het lijkt erop dat de plaatselijke NGOs en onderwijsofficials nu de smaak te pakken hebben.

Natuurlijk kan ik nog veel doen in de ondersteuning en verbetering van dit initiatief, maar het geeft een goed gevoel om te zien dat je werk vruchten begint af te werpen en dit ook zonder mijn aanwezigheid zijn vervolg zal kennen. Dit is uiteindelijk het doel waarom ik hier ben, mensen begeleiden, opleiden en ondersteunen totdat ze het zelf kunnen.

Het is ook goed om te zien dat sommige van mijn ideeën of voorbeelden worden aangepast naar de plaatselijke context. Ik vind het erg fijn om te horen: "Goed idee Edwin, maar daar hebben we in Cambodja niets aan! Maar, als we nu dit en dit veranderen, dan kunnen we het goed gebruiken!" Voor mij is dit een teken dat mensen kritisch nadenken, betrokken zijn en zelf vorm willen geven aan hun verdere ontwikkeling.

Natuurlijk heb ik ook mindere dagen, het is soms erg lastig om overheidsstukken vertaald te krijgen (Gelukkig doet mijn olijke vertaalduo Torn en Thon erg hun best, maar het is soms best moeilijk voor hun om officiële termen van het Engels naar het Khmer te vertalen of andersom).
Laatst waren een trainingsessie aan het voorbereiden over leerlingen met een beperking of handicap. "Edwin, what is epilepsy?" Erg moeilijk voor ze, omdat dit een medische term is, na een gesprek van 10 minuten te hebben gehad riep Torn opeens: "Oooh, Tsjiekoet Chiroek!" (wat gek varken betekent). "Neeeeee", zei ik, "dat kan de vertaling niet zijn, dat is vast straattaal!" Toch bleek dit waarheid te zijn en later leerde ik dat epilepsie door een psychiater wordt behandeld en niet door een neuroloog! Op dit moment worden deze kinderen ook niet toegelaten op scholen vanwege het gevaar. Ik hoop dat we in de toekomst deze kinderen beter kunnen identificeren en met juiste medicatie kunnen ondersteunen zodat ze toch naar school kunen. Maar dit zal helaas een proces van nog vele jaren zijn.

Kortom, we hebben nog een lange weg te gaan hier in Cambodja, maar stapje voor stapje komen we er vast.

Een ander baalmoment was toen ik op mijn motortje door de regen en blubber reed om posters te bezorgen bij de scholen. Dan denk ik wel eens: "Waar ben ik in godsnaam mee bezig!" Maar gelukkig denk ik een paar uur later na een (soort van) warme douche en een kopje instant koffie: "YEAH! Rijden door de blubber en regen!" Zo zie je maar, vaak is het maar net hoe je het bekijkt!

En Kim en ik bekijken onze ervaring en het werk hier in Cambodja nog altijd van de positieve kant. Gisteren zeiden we nog tegen elkaar: Het is toch ongelofelijk dat ik:

1) 's ochtends om 6 uur wakker ben (dat is voor de mensen die mij kennen inderdaad ongelofelijk)
2) een koude douche neem, naar kantoor rijd,
3) een truck versier met posters en spandoeken, deze (in het Khmer) onderweg stuur naar een dorp,
4) daarna om 7:30 bor bor (rijst-vis soep) als ontbijt neem,
5) op de motor 30 km rijdt om foto's te maken van de enrolment campaign,
6) even op bezoek ga bij de Bunong vrouwen van Puran om te vragen of ze een tas willen weven,
7) door de regen terug rijd,
8) na de lunch met Jack en Kim naar een ander dorp ga voor een Bunong ceremonie,
9) waarna we na een aantal bekertjes rijstwijn en hapjes pens (best lekker!)
10) terug naar huis rijden om rond 20:30 uur naar bed te gaan...

En dit was op een zaterdag!!!!!

Dan denk je toch: Hallo, Zuidema waar ben je nu helemaal mee bezig.

Met van alles en nog wat dus, maar we genieten er nog elke dag van!