Hello, hello, hello What's your name?!?!

Vandaag staan we weer met beide benen op de grond, nadat we ons gisteren (zondag) echte beroemdheden voelden! Zondag is onze enige vrije dag (ook op zaterdag gaan we naar school), dus besloten we met de hele groep iets leuks te gaan doen. Om 8 uur stonden we allemaal klaar in de lobby van het hotel en stapten we op de fiets richting de bamboe-brug. Deze brug is, jullie raden het al....., van bamboe gemaakt! De brug leidt naar een eiland in de Mekong. Elk jaar aan het begin van het droge seizoen wordt de brug opnieuw gebouwd, want tijdens het regenseizoen, als het peil van de Mekong met vele meters stijgt, spoelt de brug weg. Van een afstand ziet de brug eruit als een lucifer-knutselproject uit de kleuterklas! Maar het bouwwerk is verrassend stevig; er rijden zelfs vrachtwagens overheen. Wij trapten er op onze fietsjes overheen. De brug is maar 'éénbaans', dus tijdens de ochtenddrukte gaat het verkeer in groepen eerst het eiland op en dan de volgende groep van het eiland af. Eenmaal aan de overkant zijn we maar gewoon een eind gaan fietsen. Er zijn niet echte dorpjes, maar langs alle weggetjes staan huizen en hier en daar een tempel. Een soort lintbebouwing dus. Achter de huizen strekken velden uit waar voornamelijk tabak wordt verbouwd. Op de erven van de huizen hangt de tabak te drogen. Eigenlijk was het de bedoeling dat we op het eiland zouden ontbijten, maar we konden maar geen eettentje vinden! Uiteindelijk wel ergens koffie kunnen drinken, waar we maar liefst 2500 riel per koffie moesten betalen! (2500 riel is ongeveer 72 US dollarcent, dat is duur voor Cambodjaanse begrippen, dus we zijn gewoon ontzettend afgezet ;-)!). Overal waar we langs fietsten kwamen kinderen uit de huizen gerend, terwijl ze druk zwaaiend 'Hello, hello, hello' riepen. Het leek wel een soort aapjes-kijken, waarbij wij overduidelijk de apen waren! Ouders die hun kinderen aanstoten en zeggen, 'kijk, kijk, Barang (blanke buitenlanders)! Dit ging de hele ochtend door en daardoor voelden we ons net een stel beroemdheden; we gingen nog net niet wuiven als royalty! Inmiddels begon de temperatuur flink op te lopen, dus besloten we de weg naar de brug maar eens terug te vinden. Wel een paar keer moeten vragen of de goede kant opgingen, maar rond 11.30 uur reden we weer terug over de brug naar het vasteland. We waren lekker bezweet en bestoft geraakt door de fietstocht, dus we zijn eerst maar een koude douche gaan nemen! Daarna lekker geluncht en even een korte siësta gehouden!

Om 15.00 uur was het tijd voor een boottocht over de Mekong. Dary, een Cambodjaanse die hier in Kampong Cham in één van de restaurantjes werkt waar we regelmatig eten, had deze tocht geregeld. Op een aangepaste vissersboot gingen we het water op. Het was erg leuk om op deze manier van de stad weg te varen en te zien wat er allemaal aan de oevers van de Mekong gebeurt. Op veel stukken worden gewassen verbouwd, sommige mensen wonen in drijvende huisjes op de Mekong en sommige vissers wonen in hun boot. Ook hier werden we nageroepen als we langs kinderen vaarden; 'hello, hello, what's your name!'. Ook zagen we de moskee aan de overkant van de Mekong, van waaruit we elke dag de iman horen oproepen tot het gebed. In deze provincie woont het grootste deel van de moslim-gemeenschap van Cambodja, de Cham. De Rode Khmer heeft ongeveer 90% van deze bevolkingsgroep uitgemoord, dus ze zijn met niet zo veel meer over.

Na ongeveer een uurtje varen kwamen we bij een eiland, waar we van de boot afgingen. Op het eiland woont een gemeenschap van 69 families, ze leven voornamelijk van de gewassen die ze verbouwen op het eiland. Ook hier veel velden met tabaksplanten. De mensen zijn er arm, maar ontvingen ons vriendelijk. Gisteren was een religieuze feestdag; het is ons niet helemaal duidelijk geworden welke, maar de mannen van het dorp waren een beetje jolig door de eerder genuttigde en waarschijnlijk zelfgestookte rijstwijn! We hebben gezien hoe de tabaksbladeren aan stokken geregen worden, zodat ze te drogen gehangen kunnen worden, helaas is dit maar wat vaak een familie aangelegenheid, dus kinderen moeten ook vaak lange dagen tabaksbladeren plukken, rijgen drogen of planten. Eén van de mannen liet zien hoe de tabak fijn gesneden wordt. Raar om te zien dat veel mensen hier voor hun levensonderhoud afhankelijk zijn van de tabaksindustrie, terwijl er in het Westen zo hard wordt gewerkt aan anti-rook campagnes...
Verder hebben we het eerste plaatselijke (basis)'schooltje' van het eiland gezien; een dak op palen! Met een schoolbord en vier tafels. De tafels waren kapot en er waren verder geen materialen te bekennen. Ongelofelijk hoe docenten hier moeten werken. Daarna zijn we samen met Dary langs de velden gelopen, waar naast tabak ook o.a. komkommers, watermeloenen, pompoenen en Morning Glory (een soort bladgroente) verbouwd worden. Ondertussen werden we vergezeld door vier jongetjes van een jaar of 9-10, die ons maar wat interessant vonden. Van die echte schoffies die de hele dag over het eiland struinen; van zandduinen afrollen, slippers naar elkaar gooien, watermeloenen stelen van het land van een oude man terwijl hij met ons aan het praten was, de koeien opjagen en in de rivier zwemmen! Door af en toe met kleine groepen dit eiland te bezoeken, probeert Dary de mensen daar een beetje te ondersteunen, want ze hebben niet veel. Maar ondanks dat ze geen makkelijk leven hebben, waren ze erg hartelijk naar ons toe en ook hier leek het alsof wij de 'aapjes' waren; we werden uitgebreid bekeken, hier en daar voorzichtig aangeraakt en soms gewoon heel hard uitgelachen en uiteindelijk liepen we gebroederlijk hand-in-hand ons Khmer te oefenen! Tegen 18 uur was het tijd om weer naar de boot te gaan en aan de terugreis te beginnen. Helaas was het een bewolkte dag, dus geen mooie zonsondergang over de Mekong.

Eenmaal terug in Kampong Cham waren we celebrity-af, geen kindjes meer die ons toeriepen en naar ons zwaaiden ;-). Na een bord heerlijke spaghetti Bolognaise (even wat anders dan die eeuwige rijst) en een Skype-sessie met het thuisfront, hebben we erg moe, maar ook erg voldaan ons bedje opgezocht. En vanochtend zaten we om 8.00 uur weer in de schoolbanken! Ot panjiehaa! (geen probleem!) Want na alle celebrity-aandacht is het goed om weer met beide benen op de grond te staan!