The Spirits of Change

Na de tragedies die jullie hebben kunnen lezen in de afgelopen twee blogs ;-) is het nu weer eens tijd voor een verhaal over het dagelijkse reilen en zeilen hier in Cambodja.

VSO heeft een financieel jaar van april tot eind maart en het is aan ons volunteers om ervoor te zorgen om alle activiteiten op tijd uit te voeren. Vandaar dat de laatste weken ontzettend druk zijn geweest. Allereerst hebben we een workshop over BETT-boeken georganiseerd en uitgevoerd. BETT-boeken zijn verhalenboeken die ontwikkeld zijn om Cambodjaanse kinderen beter te leren lezen en schrijven. Deze training was voor docenten van groep 3 en 4 en leert ze hoe ze deze methode het beste kunnen gebruiken. Na deze training ga ik wat regelmatiger bij de scholen op bezoek om te kijken hoe het gaat en om lessen te observeren.

Daarnaast hebben we een workshop voor ‘girlcounsilors’ georganiseerd. ‘Girlcounsilors’ zijn (vaak vrouwelijke) vertrouwenspersonen die zich vooral richten op de problemen die Cambodjaanse meisjes kunnen hebben. Vaak worden meisjes thuisgehouden om mee te helpen in het huishouden, ze worden soms uitgehuwelijkt, mogen niet doorstuderen omdat de school te ver van huis en de familie is of zijn ze slachtoffer van trafficking (het weghalen van jonge meisjes bij de familie met een goede baan in de grote stad in het vooruitzicht, waarna ze gedwongen worden om in de prostitutie te werken). Deze training was een samenwerking tussen VSO en experts van KAPE een organisatie uit een andere provincie. KAPE verzorgde de technische training en nu is het aan ons om deze ‘Girlcounsilors’ in de toekomst verder te ondersteunen met hun activiteiten. Om zo hopelijk meisjes langer op school te houden en ze voor te lichten over de problemen die ze tegen kunnen komen.
Naast de activiteiten in Mondolkiri vraagt VSO Cambodja ook steeds vaker of ik ze kan helpen met andere activiteiten. Zo werd ik onlangs gevraagd om aanwezig te zijn bij een nationale workshop over de ‘Child Friendly School Policy’, heb ik een onderdeel van de ICT (In Country Training) voor nieuwe volunteers verzorgd en moet ik soms helpen met het schrijven van een rapport of iets dergelijks.

Zoals jullie dus kunnen lezen en kunnen zien aan de hoeveelheid ingewikkelde afkortingen die ik gebruik ben ik al aardig: ICDHEDH (Ingeburgerde Cambodjaan Die Het Erg Druk Heeft). De meeste activiteiten vind ik erg leuk hoewel de vierdaagse workshop in de provincie Takeo toch wel een kleine uitputtingsslag was. Toch heb ik hier veel van geleerd over hoe het werken in ontwikkeling soms ook kan gaan. Doel van de workshop was namelijk om de jaarlijkse vooruitgang die geboekt is in alle provincies te meten en eventuele problemen en moeilijkheden vast te stellen. Hierna zou het programma voor het komende jaar eventueel kunnen worden bijgestuurd.
Onderwerp van gesprek was in hoeverre de scholen in Cambodja dit jaar meer ‘Child Friendly’ zijn geworden. Jammer genoeg werd er weinig gesproken over de vooruitgangen voor dit jaar, maar werden de resultaten van de afgelopen zes jaar gepresenteerd. Daarnaast bleken veel gegevens niet te kloppen. Zo had één provincie een ‘enrollment’ van 100%! Dit betekent dat alle kinderen in die provincie naar school gaan. Echter werd er even later door dezelfde provincie als probleem gepresenteerd dat niet alle kinderen die op het platteland wonen naar school kunnen komen.

Logische vraag is dan: “Hoe komen ze dan aan die 100%?” Dit was het getal van één school in de stad, maar dit werd wel als provinciaal gemiddelde gepresenteerd.

Normaal gesproken zou ik hier niet zoveel moeite mee hebben, maar in dit geval worden al deze cijfers door UNICEF (de organisator) overgenomen en als waarheid in het eindrapport opgenomen.
UNICEF is een grote organisatie en de rapporten die ze presenteren worden vaak als referentie gebruikt door andere organisaties en zo evalueert een ‘gelogen’ cijfer zich langzaam maar zeker tot ‘de waarheid’.
Zo heeft Cambodja dus op papier een ‘enrollment rate’ van 98% maar zie ik in de realiteit ontzettend veel kinderen in de omgeving niet naar school gaan. Ook dit kan ik accepteren van de Cambodjaanse overheid maar dat een grote organisatie als UNICEF hier niets aan doet steekt toch wel een beetje.
De workshop heeft (naar mijn schatting) zeker $50.000 gekost, maar draagt in mijn optiek niet echt bij aan het oplossen van de problemen. Sterkter nog, de problemen worden op deze manier eerder gemarginaliseerd.

Gelukkig zijn we overwegend bezig met erg leuke projecten. Zoals een verhalen-wedstrijd die we onlangs hebben georganiseerd. Als onderdeel van het ‘Gender’ project (gericht op gelijke rechten voor jongens en meisjes als het gaat om onderwijs) hebben we een opdrachtenboekje gemaakt voor alle kinderen in groep 6, 7 en 8 voor de acht scholen waar VSO mee werkt.

In het boekje staan drie verhalen, het eerste verhaal gaat over een jongen uit Mondolkiri die niet naar school kan omdat hij moet werken op het land. Hij is hier erg verdrietig over en zou dit graag anders zien. Het tweede verhaal gaat over een meisje dat niet naar school kan omdat ze voor haar kleine broertje en zusje moet zorgen. Terwijl de kinderen klagen over hun situatie worden ze gehoord door de geesten van het bos en de rivier. In het derde verhaal besluiten de geesten alle kinderen te veranderen. Zo veranderen alle jongens voor één dag in meisjes, en leren alle meisjes voor één dag hoe het is om een jongen te zijn.
Na het lezen van deze verhalen mochten alle kinderen hun eigen verhaal schrijven over de dag dat ze veranderd zijn. 385 kinderen hebben super verhalen geschreven en prachtige tekeningen gemaakt!
Omdat kinderen in Cambodja niet erg vaak dit soort opdrachten krijgen, vonden ze het erg moeilijk maar ook erg leuk om aan zo’n wedstrijd mee te mogen doen. Ook het maken van tekeningen is iets wat de kinderen hier niet vaak doen, zo lijken sommige tekeningen gemaakt te zijn door een 7-jarige, terwijl een 14-jarige leerling de tekening gemaakt heeft.

Na het verzamelen van alle verhalen was het aan ons de taak om de beste verhalen te kiezen. Een erg zware, maar vooral leuke taak. Na het kiezen van de beste verhalen (drie voor elke school) was het tijd om de scholen weer te bezoeken voor de prijsuitreiking (zie filmpje).
Torn (mijn vertaler) werd er bij elke school beter in om de spanning er in te brengen.. op den duur was het zo spannend dat ik het zelf niet meer kon houden! Na de prijsuitreiking (een schooltas met goodies zoals boekjes, pennen en spulletjes die ik had gekregen van de mensen thuis), was het tijd voor een fotosessie met de winnaars!


Deze foto’s had ik namelijk nodig voor de laatste fase van dit project. De acht beste verhalen en de mooiste tekeningen hebben we gebundeld in een heus verhalenboek. Dit boek hebben we laten drukken en zullen we aan de scholen geven voor in de schoolbibliotheken. En natuurlijk krijgen de winnaars ook hun eigen exemplaar!

Nu is het printen van een eigen verhalenboek makkelijker gezegd dan gedaan. Na uren vertalen, scannen van de tekeningen, photoshoppen, knippen en plakken, editten, proefdrukken maken, weer laten controleren in Phnom Penh enz. enz. hebben we nu eindelijk het eindresultaat, een prachtig verhalen boek voor de kinderen in Mondolkiri!
Doel van het project was om de kinderen iets te geven waar ze trots op kunnen zijn. Dit zijn immers de momenten die je je herinnert van je eigen schooltijd. Wie heeft er niet op de stoel van de juffrouw mogen staan terwijl de kinderen voor je zingen of een tekening in de schoolkrant gehad (ook al had die Sint toch echt een snor boven zijn neus). En wat is er nu leuker om je eigen boek te hebben, of je eigen tekening terug te kunnen vinden in een bibliotheekboek?!?
Daarnaast hopen we dat de verhalen kinderen leren over de problemen die zowel jongens als meisjes kunnen hebben als het gaat om toegang tot onderwijs. Zo hopen we dat ze later als ‘Spirits of Change’ hier zelf anders over zullen denken.

Filmpje 1: Prijsuitreiking Gender story writing competition:

http://www.youtube.com/watch?v=v7rlZKpIB8Q

Filmpje 2: Eindresultaat van het verhalen boek:

http://www.youtube.com/watch?v=YpFm_2Ns5lk