Gastblogger!

Deze keer geen verhaal van ons, maar een verslag dat Hannie heeft geschreven over het bezoek dat ze samen met Ton aan 'ons' Cambodja heeft gebracht:


Aankomst in Phnom Penh:
Tevergeefs hebben we bij de bagageband staan wachten op onze koffers. De ontvangst die Kim en Edwin voor ons hadden voorbereid viel letterlijk en figuurlijk in het water. Kim had een mooi naambord gemaakt, maar al wie er kwamen, geen Hannie Oten en Ton Veormans uit Holong. Buiten viel de regen met bakken uit de lucht.
Welkom in het regenseizoen van Cambodja! In een keer staan alle straten vol water en worden kleine rivieren. Op naar ons hotel in de tuktuk met vier personen en onze tassen. De plastic flappen keurig met touwtjes vastgemaakt en af en toe stiekem er tussendoor gekeken om een glimp van Phnom Penh te zien. Wat een herrie komt er op ons af. Een aaneenschakeling van getoeter van auto’s, tuktuks en het roepen van mensen die wat aan te bieden hebben. Bij het boeken van ons hotel had ik er speciaal opgelet dat dit hotel een raam had, want er zijn er heel wat die geen raam in de kamer hebben. Dat viel dus tegen. Ze hebben niet gelogen, er was een raam, maar zonder uitzicht! We keken tegen de muur van het ernaast zijnde gebouw aan. Na ons opgefrist te hebben, zijn we met z’n vieren naar restaurant Anise gegaan. Kim en Edwin zijn hier al eens vaker geweest en je kunt er heerlijk eten. Het restaurant is stijlvol, binnen heel mooie houten accenten en mooie meubels. Buiten lijkt het net of je in het oerwoud zit met zoveel mooie planten en bomen. Het eten was erg lekker en mooi opgediend in bananenblad. Het gerecht was een foto waard. Het is wel even wennen met een persoonlijke bediende achter je rug. Zodra je maar een paar keer aan je glas met water hebt genipt, wordt het al direct weer bijgevuld. Als het bord uiteindelijk leeg is, wordt het ook direct bij je weggehaald, maakt niet uit of de anderen nog heerlijk zitten te eten. Jij hebt je bord leeg, dus opgeruimd staat netjes en weg is je bord! Heerlijk vers fruit (meloen, ananas en papaja) als dessert genomen. Met z’n vieren terug naar het hotel gegaan en de volgende ochtend met Kim ontbeten. Zij zaten namelijk in hetzelfde hotel. Edwin was al vroeg opgestaan om voor ons de koffers van het vliegveld te halen. Ons was namelijk beloofd dat de koffers met de eerste vlucht, dat was om 07.20 uur, zouden arriveren. Na het ontbijt zijn we met onze spullen richting busstation gelopen. De bus vertrok om 08.30 uur, dus het was erg spannend of Edwin in het gekrioel van het verkeer wel op tijd bij de bus zou zijn. Jawel hoor, twee minuten voor tijd komt hij aantukken met onze koffers. Inladen en wegwezen. Ondertussen keken wij onze ogen uit rondom het busstation. Wat een handeltjes allemaal. Iedereen probeert iets aan de man/vrouw te brengen, fruit, kranten, eten. Noem het maar op. Nou Cambodja here we come! We zijn erg benieuwd naar alles.
Busreis naar Sen Monorom:
De busreis naar Sen Monorom duurde ruim zeven uur, dat was dus een hele zit. Voordat we de stad Phnom Penh uit waren duurde al zeker een uur. Al vrij snel zagen we een paar monniken in hun oranje kleding naast onze bus lopen. Zij hebben van die mooie zilverkleurige potten bij zich waar ze de hun toegestopte etenswaren in bewaren. Het is wel een mooi idee dat mensen die zelf maar mondjesmaat te eten hebben, dit ook nog delen met deze jongens. Langs de weg zijn ontzettend veel winkeltjes en iedereen verkoopt hetzelfde. Hoe de mensen rond moeten komen is ons een raadsel.
Onderweg heeft de bus 2 x gestopt voor sanitaire stops en om te eten of, belangrijker nog, te drinken. De zogenaamde wegrestaurants zijn moeilijk te beschrijven. Ze staan natuurlijk langs de kant van de weg, maar dan op een plaats waar verder niets staat, behalve dat restaurant op een zandvlakte van rode aarde. Het zijn gebouwtjes met een open keuken (gewoon gasflessen met potten erboven) en als je geluk hebt een houten tafel om aan te eten. Bij de eerste pauze werden ons de volgende lekkernijen aangeboden: gefrituurde sprinkhanen, spinnen, eendagskuikens, enz. Heerlijk allemaal, maar niet voor ons. Een lekkere verse ananas en een flesje water was voor ons een goed alternatief. Het plassen was ook een belevenis op zich. Op een Frans toilet, dat zijn we nog wel gewend, maar met een plastic steelpan water scheppen uit een bassin dat er naast is gebouwd, is weer een heel andere zaak. Het liefst ook niet het wc-papier erin gooien, want dat veroorzaakt alleen maar verstoppingen.
Sen Monorom:
Bij aankomst stonden Jeltje, Paul en Tak, hun vertaler, ons op te wachten met hun motoren. Na veel gedoe hoe we alles mee moesten krijgen en wie bij wie achterop ging, kwamen we eindelijk bij het huis van Kim en Edwin aan. Hun huisbaas stond ons al op te wachten en we hebben met z’n allen het huis bezichtigd en de huisbaas natuurlijk gecomplimenteerd met zijn mooie huis. Hij is heel erg trots op het resultaat. We zijn onder de koude douche gestapt, hebben ons omgekleed om uit te gaan eten. Maar toen…. was ons tasje zoek met paspoorten, visakaart, geld, rijbewijs van Hannie enz. Ook het fototoestel zat erin. We hebben het hele huis wel 3 x afgezocht, maar het tasje was weg en bleef weg. Dit was een enorme domper! Direct samen met Kim en Edwin plan de campagne gemaakt. Toch maar besloten om één dag bij Kim en Edwin te blijven om de jungle in te gaan en de olifanten te gaan bekijken en om aangifte bij het politiebureau van Sen Monorom te doen. In één van de betere restaurants van het stadje lekker gegeten. Op Cambodjaanse wijze gebakken vlees (lok lak) met rijst en rauwkost. Heerlijk gekruid! De volgende dag al bijtijds opgestaan. We hebben trouwens heerlijk geslapen in het bed van Kim en Edwin met een mooie blauwe klamboe om ons heen. Alleen wel vroeg wakker geworden van de geluiden van hun huisgekko en van de roedel straathonden die het onderling niet goed eens konden worden. Geblaf en gehuil, ze gingen flink tekeer. We zijn dus vroeg opgestaan, hebben heerlijk ontbeten in het ontbijtrestaurant waar Kim en Edwin vaak te gast te zijn. Het is dichtbij hun huis, gewoon even de straat uitlopen en dan rechtsaf. Het zijn schatten van mensen die dit restaurant runnen. Het is wel even wennen om ’s morgens al weer aan de rijst met heerlijk dun gesneden speklapjes te gaan met Cambodjaanse thee. Na het ontbijt zijn we op de motoren gestapt en richting Olifanten Vallei gereden. De weg er naar toe was redelijk begaanbaar en het werd steeds ruiger en heuvelachtiger. Op enig moment reed Kim zomaar van de weg af, keek goed rond om te zoeken naar herkenningspunten, zoals een gebogen boom of iets dergelijks, overlegde nog even met Edwin en voor dat we het wisten reden we dwars door hobbelige, onbegaanbare “paden” naar het oerwoud. Motoren geparkeerd en een steil pad afgelopen. Halverwege het pad heeft Kim een korte inleiding gehouden en wat over de olifanten verteld, wat ze hebben meegemaakt in hun werkzame leven, wat ze mankeren en hoe ze heten. Daarna verder afgezakt de jungle in. Het was erg warm en vochtig, de geluiden zijn zo divers, we hebben nog nooit zoveel verschillende vogels horen fluiten. Ook veel insecten horen zoemen. Onderweg op het pad stak een reuze duizendpoot over van wel 20 cm met heel mooie kleuren. Eenmaal beneden kwamen we al gauw een olifant tegen. Dat is toch wel heel bizar om in één keer zo maar oog in oog met zo´n bakbeest te staan. Je hoort ze al van ver aankomen, je hoort een enorm gekraak van takken en je voelt de grond af en toe dreunen. Ze lopen heel voorzichtig, maar er gaat desondanks veel begroeiing naar de knoppen onder hun enorme poten. Ze genieten van de bamboe en gaan heerlijk hun eigen gang in de vallei. Na de ochtend in de vallei doorgebracht te hebben, zijn we naar het hoofdgebouw gelopen voor de lunch en een dutje. De gebouwen zijn gebouwd door Jack die het project is gestart samen met de Bunong-mensen, die eigenaar zijn van de vallei waar de olifanten leven. Het hoofdgebouw kijkt uit over de vallei, we hebben nog nooit zo´n uitzicht gezien, neem daar nog de rust en alle geluiden bij. Het is overweldigend wat de natuur dan met je doet. Ik werd er emotioneel van, van al dit moois. Ondertussen kregen we te maken met een enorme regenbui die wel twee uurtjes aanhield. Nadat het droog was geworden zijn Ton en Edwin naar het plaatselijke politiebureau gegaan om aangifte te doen. Dit heeft veel tijd in beslag genomen. Dankzij het vriendelijk blijven kijken, proberen mee te werken in de warboel van formulieren en dankzij Torn, de tolk van Edwin, heeft dit slechts ruim twee uur geduurd. Toen bleek dat ik nog een vingerafdruk op de documenten moest zetten. Edwin is toen weer vliegensvlug mij op gaan halen in de jungle, waar we net de olifanten hadden zien badderen. Ik ben direct bij Edwin achterop de motor naar het politiebureau gereden. Dit werd een hachelijk tochtje, want na die regenbui was de weg onbegaanbaar geworden, maar we zijn al glibberend toch nog op tijd aangekomen.
We hadden hierna geen zin meer om uit eten te gaan en ik ben met Kim op de markt inkopen gaan doen voor het avondeten. De markt was een openbaring. Na de regen zijn de straatjes vol met plassen water en modder. Je kunt op de markt van alles kopen. Van vlees tot groenten, van ijzerwaren tot trouwjurken. Al gauw keken mij een paar lekkere varkenskoppen aan, zaten er kippen hun laatste zuchtje uit te ademen en zwommen er palingen en meervallen in een plastic teil met een bodempje water. Het vlees zag er allemaal niet zo smakelijk uit. Eigenlijk kun je deze markt niet beschrijven, je moet het ruiken en zien. Kim koopt haar groenten bij haar eigen groenten vrouwtje.
Na het eten heeft Edwin een taxi besteld en zijn we vroeg naar bed gegaan om de volgende dag al om 05.00 uur te vertrekken.
Terug in Phnom Penh:
Met de taxi ging het een stuk sneller en waren we bijtijds in Phnom Penh terug. Weer hetzelfde hotel genomen en Kim en Edwin hadden een kamer in het VSO gebouw. Toch maar gedaan of er niets aan de hand was en hebben geprobeerd het vakantiegevoel te behouden. Daarom zijn we op 04-06 naar het Billabong hotel verhuisd omdat ze daar een zwembad hadden. Prachtige palmbomen in de tuin, wat wil een mens nog meer.
Na heel veel geregel, eerst naar de Britse Ambassade voor een laissez passer, daarna naar de Cambodjaanse Immigratiedienst. Ondertussen pasfoto’s laten maken, vluchten omboeken, hotel boeken in Bangkok enzovoort. Binnen drie dagen hebben we dan toch alle benodigde papieren bemachtigd voor de Thaise ambassade. Want in Bangkok moest de Nederlandse ambassade onze paspoorten verstrekken. Op de Thaise ambassade hebben we zeker drie uur moeten wachten, terwijl de tent gewoon geopend was. We hebben dan ook in de bloedhitte voor ons uit zitten staren naar onbemande loketten. Uiteindelijk kwam er een zeer chagrijnige mevrouw die alle documenten in een mand bij zich had. Als aasgieren vlogen alle mensen op het loket af. Terwijl wij dachten dat we de eersten waren en dus ook als eersten aan de beurt zouden te zijn. Maar hier geldt blijkbaar; de brutaalste wint. Uiteindelijk kregen we de documenten naar ons toegesmeten en zijn direct gegaan. In Phnom Penh hebben we die dag nog Wat Phnom bekeken, waarna Phnom Penh is genoemd. Lady Penh heeft ooit in een holle boomstam vijf Boeddha beeldjes in de rivier de Mekong gevonden, heeft een altaartje gemaakt op de plek waar nu de Wat (tempel) staat. De tempel ligt op het hoogste gedeelte van een park, waar je mooi kunt wandelen. Soms staat er een olifant waar de toeristen een ritje op haar rug mogen rijden. Zielig toch? Ook zouden er apen leven, maar die hebben we niet kunnen ontdekken. Wel hebben ze heel veel vogeltjes dicht op elkaar gepakt in een kooitje. Voor een klein bedrag kun je zo’n vogeltje kopen om los te laten. Volgens de overlevering brengt zo’n vogeltje je geluk. Nadat ie is uitgevlogen wordt ie al weer heel gauw gevangen en zit dan weer op z’n vertrouwde stekkie in het kooitje te wachten op een volgend vluchtje, samen met heel veel lotgenoten. De Partij van de Dieren moest het allemaal eens weten! Na de tempel hebben het nationaal museum bezocht. Dit was zeer de moeite waard. Mooi opgezet en veel over de geschiedenis van Cambodja geleerd. Het Koninklijk Paleis hebben Ton en ik met z’n tweeën bezocht. Prachtige tuinen en veel pracht en praal.
Gedurende deze dagen hebben we steeds samen met Edwin en Kim gegeten. Edwin heeft gelukkig nog tussen de bedrijven door wat kunnen werken en Kim heeft haar was in de wasmachine van VSO kunnen doen, nadat ze weer beter was. Iets verkeerd gegeten en dan is het meteen mis met de darmen. Ik kan er ook over meepraten. Met pillen is het goed te verhelpen.
Op 7 juni zijn we met z’n vieren naar het vliegveld gegaan waar Kim en Edwin ons hebben uitgezwaaid. Nou, die waren maar wat blij dat we opgehoepeld waren. Konden zij ook weer de grote stad verlaten en de frisse lucht van Sen Monorom opsnuiven.

Straatleven Phnom Penh in een paar woorden:
Verkeer:
Heel veel, geen verkeersregels, chaos, veel herrie, tuktuks, cyclo’s, motoren, brommers, fietsen, auto’s, af en toe een bus, paard en wagen, handkarretjes met bv. eten of fruit of hout of manden of lege plastic flessen.
Altaartjes met offerbakjes:
Bakjes van bananen of palmblad, wierook, bloemen, koekje, eten of soms een schaaltje met koffie erbij.
Vuilnis:
Stank, marktafval, stortplaatsen op de straten, mensen die het plastic en de blikjes uitsorteren. Dit levert namelijk geld op.
Kinderen:
Lijmsnuivertje naast me bij het stoplicht. Kartonnen dozen waarop jongetjes lepeltje-lepeltje liggen te slapen. Bedelende moeders met baby’s op de arm.
Cambodjanen:
Zijn vriendelijke mensen met altijd een enorme glimlach op hun gezicht en ondanks de armoede hebben ze een positieve houding, lijken optimistisch en zijn altijd bezig met een of ander handeltje.

Voor iedereen die vage plannen heeft om Kim en Edwin te gaan bezoeken:
Doen!!!!!
Het is meer dan de moeite waard om dit mooie land met hun mooie mensen te gaan bekijken en wij weten een leuk logeeradresje in Sen Monorom. Ze hebben inmiddels ervaring met de opvang van gestrande toeristen. Je moet wel tegen een koude douche kunnen!

Hannie