Boat Party, familiebezoek, werken en regen!

Enkele weken geleden togen wij vol goede moed naar Phnom Penh. We hadden meerdere redenen om de hoofdstad weer eens te bezoeken. Edwin had een tweedaagse workshop (‘Early literacy’), op zaterdagavond vierden we op een boot op de Mekong het 20-jarige jubileum van VSO in Cambodja en op zondagmiddag was het tijd om ons eerste bezoek van het vliegveld op te halen. De Boat Party was een groot succes; muziek, bier, leuke mensen en natuurlijk feesthoedjes! Voor ons was het vooral erg leuk om een aantal mensen van onze In Country Training-groep weer te ontmoeten. We zijn dit avontuur immers met deze groep gestart en daardoor voelt het beetje als familie. Onze hele groep is over het hele land verspreid terechtgekomen en het was leuk om te horen hoe iedereen aan zijn/haar nieuwe woon- en werkplek aan het wennen is.

Zoals gezegd gingen wij zondag met onze nieuwe privé tuktuk-chauffeur Bo naar het vliegveld, nog wel wat moe van de Boat Party. Zo stonden wij ruim op tijd klaar, inclusief naambordje met spelfouten, want dat hoort er hier een beetje bij. Na lang wachten en de onvermijdelijke ik-hou-het-niet-meer-ik-moet-nu-naar-de-wc-break, kwam Ton alleen naar buiten. Helaas waren de koffers in Kuala Lumpur blijven staan, met wat gebaren en gebrekkig Khmer kwamen we erachter dat de koffers de volgende dag om 7:15 uur in Cambodja zouden arriveren. Wij hadden in het kader van ‘laten we eens lekker vooruit plannen’ al buskaartjes gekocht om de volgende ochtend om 8:30 uur naar Mondulkiri te vertrekken. De volgende ochtend zou dus erg spannend worden; zouden we allemaal op tijd mét koffers in de bus zitten…?
Toch waren we ondanks dit begin erg blij om Hannie en Ton welkom te heten in Cambodja! En na een heerlijke maaltijd gingen we naar ons bedje! We hadden het volgende plan bedacht: Kim, Hannie en Ton zouden ’s ochtends gewoon naar het busstation gaan en Edwin zou proberen om de koffers op tijd op het busstation te krijgen. Als dat niet zou lukken zou hij met een minibusje achter de rest aan komen naar Mondulkiri. Nou vragen jullie je misschien af, vanwaar deze haast, kan je niet een dag later met bus gaan? Hannie en Ton hadden maar beperkte tijd in Cambodja en in totaal zouden ze slechts twee dagen bij ons in Mondulkiri zijn, om daar nou nog een dag vanaf te halen zagen we niet zitten, vandaar deze oplossing.
Om 6:30 uur na een kort maar heerlijk ontbijtje stond privé tuktuk Bo op de stoep om Edwin op te halen. Op naar het vliegveld! Op het vliegveld kwamen de koffers na eeuwig wachten (zo leek het tenminste) van de band gerold! Hoezee! Op naar Bo. “Tao been laan krong! Loeung loeung!” zei Edwin in zijn beste Khmer. Wat zoiets betekent als: “Naar het busstation! Snel… Snel!”
Dat was niet tegen dovemans oren gezegd, waar Bo alle andere dagen ons de gelegenheid gaf om lekker om ons heen te kijken, racete hij nu tussen alle auto’s door in de ochtendspits van Phnom Penh. Ik weet zeker dat James Bond had gevraagd of de achtervolging door de stad niet wat rustiger kon, want hij raakte een beetje: Shaken, AND stirred!
Wonderwel, mede dankzij Bo (die nu in onze telefoons staat als TurBo tuktuk) kwam Edwin met de koffers op tijd aan op het busstation. Waar we met zijn vieren in konden stappen om zoals gepland naar Mondulkiri af te reizen!
Na een lange reis van 7 uren in de bus zitten, die uiteraard aangenaam werd gemaakt door de nodige karaoke en slechte komedies op het maximale volume, kwamen we eindelijk aan in Mondulkiri. Home sweet home! Nadat VSO-collega’s ons met koffers en al naar ons huisje hadden gebracht, konden we Hannie en Ton eindelijk een rondleiding geven door ons nieuwe thuis. Erg leuk om te laten zien waar we na al die voorbereidingen en lange wachten uiteindelijk terecht zijn gekomen.
Waar alle goede dingen in drieën komen, komen problemen soms ook met busladingen tegelijk. Eenmaal gesettled in ons huisje bleek dat een schoudertasje van Hannie en Ton vermist was. Nu is dat nog wel te overkomen, maar in dit schoudertasje zaten de creditcard, paspoorten en eigenlijk alles wat belangrijk is en je het liefst nooit kwijtraakt tijdens een reis.
Vanaf dat moment kwamen we in een achtbaan terecht van geregel, gebel enz. enz. Hieronder volgt een chronologische opsomming van alle gebeurtenissen:
1. Nederland bellen om creditcard te blokkeren
2. Verzekering inlichten
3. De volgende ochtend naar het politiebureau om aangifte te doen en een proces-verbaal mee te krijgen, nodig voor zowel de verzekering als bij het aanvragen van nieuwe reisdocumenten.
Nu vraagt puntje 3 om een nadere toelichting. Je paspoort kwijtraken in Nederland is misschien al vervelend. In Cambodja is het een reuzenavontuur. ’s Ochtends nadat we de bus voor de tweede keer gecheckt hadden (en niks vonden), kwamen we met mijn vertaler aan op het politiebureau, waar wij als hooggeëerd publiek op een comfortabel plastic stoeltje werden gezet. Helaas was de commissaris niet aanwezig en moesten we ’s middags terug komen.
4. Dus om het verblijf in Mondulkiri toch nog een leuke draai te geven, zijn we als gepland op bezoek bij het olifantenproject gegaan. Toch erg leuk om Hannie en Ton het werk van Kim te kunnen laten zien. Gezellig door de jungle banjeren met de olifanten was erg leuk. Hoewel het wel warm was!
5. Na de lunch gingen Ton en Edwin terug naar het politiebureau om alles te regelen, Hannie en Kim bleven ook de middag bij de olifanten.
Ook punt 5 vraagt wederom om een nadere toelichting. Na een spannende motortocht over het (door de regen) glad geworden modderpad, kwamen we aan om aangifte te doen. Weer op de plastic stoeltjes gezet en we mochten aan de papierhandel beginnen. Mondulkiri heeft nog een hoop bossen, maar het ontbossen gaat in sneltreinvaart. Na het bezoek aan het politiebureau snappen we waarom. Na 12 van de 15 formulieren ingevuld te hebben werd ons verteld dat ook Hannie aanwezig diende te zijn voor haar vingerafdruk en handtekening. Maar die zat nog bij de olifanten in de jungle.
Edwin als de al eerder genoemde James Bond naar de jungle geracet om Hannie op tijd op het politiebureau te krijgen. Na nadat ook zij haar vingerafdruk had gezet was de aangifte aangerond. We hebben erg veel te danken aan Torn, Edwin’s vertaler. Zonder hem en met ons steenkolen-Khmer was het vast niet zo snel gegaan! Verder is de politie hier nou niet bepaald je ‘beste vriend’, dus je laat je het liefst zo min mogelijk op het politiebureau zien. Dus erg dapper van hem dat hij daar een middag heeft willen doorbrengen!
’s Avonds op ons balkon een biertje gedronken met onze landlord, die al die blanken in zijn huis bijzonder interessant vond!
6. De volgende ochtend met een privétaxi in 5 uur terug naar Phnom Penh gereden. Meteen door naar de Britse ambassade. Er is hier geen Nederlandse ambassade dus vallen we onder de Britse. Hier werden we door een vriendelijke man verder geholpen en hij legde uit wat de mogelijkheden waren. Het enige wat zij konden doen was een laissez-passer verstrekken. Met zo’n document kan je of terug naar Nederland (geen optie, want Hannie en Ton wilden graag de rest van hun geplande vakantie (Australië en Bali) afmaken of naar het dichtstbijzijnde land waar je wel een Nederlandse ambassade hebt; Thailand in dit geval. Ze kozen dus voor deze optie.
7. Zo’n laissez-passer is uiteraard niet in een dag klaar, dus dat werd wachten…. Toen ze dit document in hun bezit hadden, moesten we nog naar het Immigration Office en de Thaise ambassade voor een Cambodjaanse exit-visa en een Thaise entry-visa, zodat ze het ene land uit en het andere in mochten. Alles bij elkaar is het allemaal nog wonderwel snel geregeld in een land waar bureaucratie en corruptie overheerst!
8. Terwijl we op stempels en documenten wachtten, konden we andere dingen regelen, want Hannie en Ton konden nu niet op de geplande dag vertrekken. Dus veel bellen, vluchten cancellen, herbevestigen (graag in persoon bij de AirAsia balie…. op het vliegveld!), een hotel in Bangkok boeken etc. Uiteindelijk hadden we alles rond, pffff!
9. Door deze vertraging hebben ze wel de kans gehad om wat meer van Phnom Penh te zien; Royal Palace, National Museum, Wat Phnom en we hebben een cyclotour gedaan. En voor ons was het een mooie gelegenheid om ons lekker vol te stoppen met Westers eten; pizza, cordon-blue, bagel, gerookte zalm, ijs etc. Hmmmm, dat hebben we allemaal niet in Mondulkiri!
10. Uiteindelijk hebben we Hannie en Ton op dinsdagavond i.p.v. de geplande zaterdagochtend op het vliegtuig kunnen zetten. In Bangkok hebben ze van de Nederlandse ambassade een noodpaspoort gekregen waarmee ze hun vakantie konden voortzetten!

De volgende dag hebben we meteen de bus teruggepakt. Edwin heeft meteen het daaropvolgende weekend doorgewerkt om wat van zijn gemiste dagen in te halen. Er was een interessante workshop die verrassend goed georganiseerd was. Onderwerp was Multigrade Teaching. Omdat er een lerarentekort is, komt het vaak voor dat één leraar meerdere klassen tegelijk moet lesgeven. Deze workshop gaf de leraren verschillende handvaten om dit zo goed mogelijk te doen.
Verder is Edwin op zoek naar kinderen met een handicap zodat hij hen kan proberen te helpen. Volgens de cijfers van de overheid zijn er verrassend weinig kinderen met een handicap en dan kan natuurlijk nooit kloppen. Vaak worden deze kinderen thuisgehouden uit schaamte of als de handicap ernstig is, worden de kinderen helaas niet erg oud. Vorige week heeft hij een goed gesprek gehad met een 16-jarig meisje dat niet kan lopen, waarschijnlijk door polio. Zij wist ook over andere gehandicapte kinderen te vertellen. Ook hoorde Edwin over een jongen van 17 die nog steeds in grade 2 (7-8 jarigen) zit, omdat hij niet luistert…. Daar moet dus ook iets mee aan de hand zijn.

Bij het olifantenproject was inmiddels een nieuwe olifant aangekomen: Mae Nang, een oude dame van 55-60 jaar oud, die inmiddels liefdevol is ‘geadopteerd’ door Milot en Ning Wang! Erg goed om te zien dat ze meteen vrienden heeft gemaakt en hopelijk heeft ze nog een aantal mooie jaren voor de boeg, zonder hard werken en mishandeling!

Inmiddels is het regenseizoen in volle gang. De zon laat zich steeds minder zien en de buien worden heviger en langer. Dat betekent dat Kim het niet meer ziet zitten om op de motor richting olifanten te gaan. De weg wordt steeds modderiger en glibberiger, en dus gevaarlijker. Als er iemand met de auto die kant op rijdt, gaat ze nog wel, maar niet meer op de motor. Ondertussen kan ze wel op het kantoor van de stichting helpen, het kantoor is hier in het stadje, dus geen enge modderweggetjes!

Lieve mensen, het was weer een flink verhaal. Eigen schuld, dikke bult zeggen we maar, want verschillende van jullie vragen al een tijdje om een nieuwe blog! Laat je vooral niet afschrikken door alles wat hierboven staat. Voor wie langs wil komen, doe je paspoort in je onderbroek en dan laten wij jullie al het moois (en ook het niet zo mooie) dat Cambodja te bieden heeft, zien!