Aan de loop...

Het is voor ons de laatste tijd erg moeilijk om een nieuwe blog te schrijven. We zijn zoals dat heet ingeburgerd en in een routine terecht gekomen. Lesbezoekje hier, workshopje daar, vergadering zus, training zo en natuurlijk toeristen de inmiddels 12 olifanten in de jungle laten zien en vertellen hoe ze er gekomen zijn. We lopen zoals jullie kunnen lezen aardig in de Cambodjaanse pas.

Soms realiseren we ons dat het voor ons misschien lijkt alsof we niet zoveel nieuwe dingen meemaken maar dat we eigenlijk heel erg gewend zijn geraakt aan ons leven in Cambodja. Deze gewenning merk je aan allerlei alledaagse dingen en als je er even bij stilstaat en jezelf afvraagt 'had ik dit een jaar geleden ook gekund' dan merk je hoeveel je al geleerd hebt en dat alles lekker loopt.

Een voorbeeld: laatst hebben Daniel en ik een workshop georganiseerd. Los van het voorbereiden van de verschillende activiteiten, die natuurlijk bedacht zijn aan de hand van de 'participatory approaches' ofwel actie in de taxi, zelf voelen, ruiken, zien, ervaren om zo nieuwe kennis eigen te maken i.p.v. zitten en luisteren naar wat de blanke (en in dit geval ook erg donkere) buitenlanders te zeggen hebben, moeten er ook een hoop andere dingen geregeld worden. Het voorbereiden van deze activiteiten kost erg veel tijd, allereerst bedenk ik ze en werk ze uit in het Engels. Daarna bespreek ik ze met Torn, mijn vertaler, om te bekijken of de activiteiten ook de beoogde doelen zullen behalen in de Cambodjaanse context. Torn is daarbij erg waardevol zo vertelde hij mij dat een groepsdiscussie met docenten, schooldirecteuren en dorpelingen niet altijd een eerlijk antwoord op zou kunnen leveren. De dorpelingen en docenten zouden de schooldirecteur nooit durven tegen te spreken. In aparte groepen zouden we wel tot eerlijke antwoorden op onze vragen kunnen komen. Dit is waardevolle informatie om tot de kern van de zaak te kunnen komen.
Na het bespreken vertalen we de activiteiten in het Khmer, althans dat doet Torn. Dit is erg lastig omdat we vaak met technische termen en afkortingen te maken hebben. Om hier de juiste Khmer vertaling bij te vinden kost erg veel tijd en moeite. Met de vertalingen gaan we naar de medewerkers van het provinciaal kantoor, met onze Cambodjaanse collega's bespreken we de activiteiten en de doelen van onze training. Met de feedback van Mrs. Pawn of Mr. Otraai passen we de training eventueel aan.
Daarna is het tijd voor het schrijven van de zogenaamde 'flipcharts' dit zijn grote vellen papier die als schoolbord tijdens workshops gebruikt worden. Hier komen alle antwoorden/opmerkingen van de mensen op te staan. Deze bewaren we voor een eventuele volgende training of bezoek aan de scholen om een vervolgplan te maken.
Na het voorbereiden van de training is het tijd voor alle andere formaliteiten; er moet een officiële uitnodiging komen voor de training, natuurlijk voorzien van handtekening en stempel van de directeur (die er bijna nooit is). Ook maakt de directeur er een sport van om een uitnodiging nooit in één keer goed te keuren. “Wij zien u graag op de training van 9 en 10 juni” moet je veranderen in “Wij zien u graag op 9 en 10 juni voor de training” dat is veel beter... Dan lopen we maar weer terug naar de computer en vervolgens naar zijn kantoor omdat we zijn handtekening en stempel toch echt nodig hebben.
Na de brief is het tijd voor het uitnodigen van alle docenten, schooldirecteuren en ouders/dorpelingen. Dit is gelukkig een stuk makkelijker. Één telefoontje naar de schooldirecteur is vaak genoeg. Dit loopt over het algemeen prima en alle genodigden verschijnen op de dag van de training.
Nu we weten hoeveel mensen er komen moeten we de financiën voorbereiden. Om vroeger mensen in gelegenheid te stellen om bij een training aanwezig te zijn werd er DSA betaald. Geld voor benzine, eten en accomodatie. Dit gebeurde omdat veel van de Cambodjaanse mensen anders niet bij de training aanwezig zouden kunnen zijn.
Tegenwoordig is DSA meer een reden om überhaupt naar een training te komen, een extra zakcentje voor de mensen. Hierdoor is er ook een heel circuit ontstaan van docenten en directeuren die bijna nooit lesgeven maar van de ene workshop naar de andere hoppen en er zo er een aardig salaris aan overhouden.
Maar goed, ook VSO komt er niet onderuit om DSA te betalen en om ervoor te zorgen dat er geen workshop-hoppers aanwezig zijn, maar de mensen waarvoor de training daadwerkelijk bedoeld is, maken we een namenlijst, rekenen we benzinegeld uit en stoppen al het geld in genummerde enveloppen, zodat iedereen krijgt waar hij of zij recht op heeft. Als we dit niet zouden doen dan loopt alles in het honderd.
Je zal je misschien afvragen hoe weet je dit allemaal? Dit vraag ik me ook wel eens af maar dankzij het meelopen met andere volunteers, Torn, collega's van kantoor begint dit toch allemaal echt routine te worden.

Een ander voorbeeld van routine is het regelen van snacks en drinken voor de training. Tijdens elke pauze is het de bedoeling dat de mensen ook de nodige snacks tot zich kunnen nemen. Vaak komt dit neer op flesjes water, gefrituurde banaan, zoete rijstballetjes of fruit. Tijdens mijn eerste workshops was het regelen van snacks een echte stress factor. “Hoe heten die dingen?” “Hoeveel heb ik er nodig?” “Wanneer kan ik ze ophalen?” enz. enz.
Tegenwoordig loopt dit het een stuk beter, in mijn beste Khmer leg ik uit wat ik wil, wanneer ik het wil en waar ze het kunnen bezorgen. Nu klinkt dit simpel maar voor mij is dit een persoonlijke overwinning. Om iets te kunnen laten bezorgen moet je 1) weten wat je wil, 2) uit kunnen leggen waar je het wil hebben en tot slot 3) kenbaar maken dat het vandaag moet gebeuren ten tijde van de pauze en niet 2 dagen later. Waar ik hier een jaar terug slapeloze nachten aan overhield ben ik nu een meester in het regelen van snacks en versnaperingen en krijg soms zelfs een compliment voor de grote variëteit die ik aan snackjes op tafel weet te toveren. Met andere woorden je loopt en vliegt wat af tijdens zo'n training en na afloop ben je altijd weer blij dat het erop zit en dat alles goed is gegaan.

Over lopen gesproken om van zo'n training bij te komen is het best lekker om af en toe een flinke wandeling te maken. Zo hebben Kim en ik laatst om wat foto's te maken van onze omgeving met de nieuwe camera een flink stuk gewandeld. Op de foto's zie je de Greenhouse bar waar we elke vrijdag een drankje doen om het weekend in te luiden, de befaamde (en enige) rotonde van Mondolkiri, mijn kantoor, de tempel op de borstenberg (deze heuvel heet in het Khmer 'maagdenborst-heuvel') en hopelijk niet de motor want we proberen jullie wijs te maken dat we dit allemaal gelopen hebben.

De titel van deze blog is namelijk aan de loop. Iets wat mij afgelopen jaar niet vreemd is. Ik denk dat ik vaker aan de loop ben geweest dan dat er normaal 'gewandeld' wordt om het maar poëtisch uit te drukken. De doktoren hier in Cambodja weten niet precies wat de oorzaak is van mijn wandeldrang en gang, vandaar dat ik in augustus naar Nederland zal komen om het verder uit te laten zoeken in het Havenziekenhuis. Het is verder niets om jullie zorgen over te maken, maar het lijkt ons beter om uitgezocht te hebben, want als ik nog een jaar aan de loop zou zijn, dan zou dat blaren kunnen betekenen op plekken waar we dit niet willen hebben.

Van aan de loop is het natuurlijk slechts een kleine stap naar Sayra Nikijuluw, Kim's nicht. Zij loopt dit jaar net als vorig jaar de Vierdaagse mee. En ze zal voor een goed doel lopen, namelijk VSO! Via deze website kun je haar sponsoren https://www.devierdaagsesponsorloop.nl/index.php?option=com_content&view=article&catid=2&id=5&did=348&src

We zouden het dit jaar erg op prijs stellen als jullie in plaats van ons verjaardagscadeaus geven, Sayra steunen en haar zo veel mogelijk bij elkaar laat lopen.